Codzienne czynności wymagają od dziecka jednoczesnego odbierania wielu informacji. W trakcie ubierania pojawia się dotyk materiału, przy chodzeniu i bieganiu pracuje zmysł równowagi, a wykonywanie precyzyjnych ruchów wymaga dobrego zastosowania informacji wzrokowych i czuciowych. Organizm musi te sygnały uporządkować, a następnie dobrać do nich odpowiednią reakcję.
Jeżeli już pojawiają się trudności w tym zakresie, mogą być widoczne w na pozór niezwiązanych ze sobą sytuacjach. Dziecko może posiadać problem z zapinaniem guzików, na prawdę bardzo często zmieniać pozycję podczas siedzenia, niechętnie uczestniczyć w zabawach ruchowych albo reagować bardzo intensywnie na dźwięki i dotyk. Terapia integracji sensorycznej stosuje aktywności, podczas których obserwuje się sposób reagowania na różnorodne bodźce oraz wykonywania obowiązków angażujących kilka sekcji równocześnie. Nie chodzi a przy tym tylko o samo wykonanie ćwiczenia, niemniej jednak również o sposób, w jaki dziecko organizuje swoje działanie.
Ważne miejsce zajmują zadania związane z ruchem i orientacją swojego ciała. Dziecko może wykonywać czynności wymagające przechodzenia przez przeszkody, zmiany kierunku, utrzymywania określonej pozycji lub implementacji siły ruchu do konkretnego zadania. W takich okolicznościach można zauważyć, czy potrafi przewidzieć kolejny odcinek działania, jak reaguje na utratę równowagi i czy potrzebuje dodatkowych podpowiedzi. Z perspektywy praktycznej ważne jest stopniowanie trudności. To, że dziecko poradziło sobie z prostym celem, nie oznacza jeszcze, że dokładnie tak samo zachowa się przy połączeniu kilku założeń. W pewnych sytuacjach dopiero dodanie elementu wymagającego zapamiętania kolejności, jednoczesnego ruchu rąk i nóg albo reagowania na edycję polecenia pokazuje, z czym de facto ma trudność. Z tego powodu przebieg zajęć może być modyfikowany zależnie od panującej reakcji dziecka, zamiast opierać się każdorazowo na z dużą uwagą takim samym zestawie aktywności.
Odbieranie bodźców nie ogranicza się do ruchu. Znaczenie mogą mieć także informacje płynące ze skóry, mięśni i stawów, a także wzrok i słuch. Niektóre dzieci wyraźnie szukają określonych doznań, na przykład na prawdę bardzo często skaczą, kręcą się albo dotykają różnorakich przedmiotów. Inne mogą unikać ruchu, określonych materiałów lub głośnego otoczenia. Sama obecność takiego zachowania nie daje możliwość jednakże określić jego przyczyny. W powszechnym życiu dokładnie taka sama reakcja może wynikać ze zmęczenia, stresu, nieznanej sytuacji albo zwykłej preferencji dziecka. Dlatego przy ocenie sposobu przetwarzania bodźców znaczenie ma iteracja zachowania oraz jego występowanie w różnorakich miejscach. Informacje przekazywane przez rodziców i nauczycieli mogą uzupełniać obserwacje prowadzone podczas zajęć, ponieważ dziecko może reagować przeciwnie w znanym domu, inaczej w kategorii rówieśniczej, a jeszcze zupełnie inaczej w nowym sąsiedztwie.
Przyglądanie się zmianom w czasie wymaga również zwrócenia sugestie na czynności, które dziecko wykonuje oprócz zajęciami. Sam fakt, że dokładnie sprecyzowane ćwiczenie stało się prostsze, nie musi oznaczać zmiany w codziennym funkcjonowaniu. Ważne mogą być takie sytuacje jak samodzielne przygotowanie się do wyjścia, wykorzystywanie z przyborów w trakcie edukacji, zabawa wymagająca współpracy obu rąk czy utrzymanie adekwatnej pozycji przy stoliku. Warto także uwzględnić tempo rozwoju, aktualne sposobności ruchowe oraz sytuacje, w których trudności pojawiają się najczęściej. Terapia integracji sensorycznej może obejmować różne formy aktywności, ale wyselekcjonowanie ćwiczeń powinien wynikać z obserwacji konkretnego dziecka, a nie z samego występowania pojedynczego zachowania. Reakcje na bodźce mogą się przekształcać wraz z wiekiem i doświadczeniem, dlatego ich interpretowanie wymaga uwzględnienia szerszego obrazu funkcjonowania.
Inne informacje w tym temacie: neurologopeda łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]